Experiences of Watching Cinema in Antalya in 60’s and 70’s
Abstract
In Turkey in 60’s and 70’s going to cinema was an important part of people’s daily lives in big cities as important as in villages, towns and country side. During these years going to cinema and watching movies played a comprehensive role in people’s daily lives since it provided people, to have fun, socialize, be together in public area, experience different worlds, cultures and lives. So it is important how people’s cinema experiences and understandings of movies affect their daily lives and perspective of future. Therefore oral history studies are important tools to follow and understand the traces of experiences of a certain period on cultural, social, economic and political micro scale. In this context this study aims to analyze the cinema practices in Antalya in 1960-1970s through eight participants.
Keywords
Kaynakça
- 1 Bu çalışma, TÜBİTAK tarafından desteklenen 115K269 No’lu araştırma projesi kapsamında, 1960’lı ve 70’li yıllarda, Türkiye’de sinemaya gitme pratiklerine ilişkin araştırma kapsamında gerçekleştirilmiştir ve 15. Ulusal Sosyal Bilimler Kongresi’nde sunulmuş bildirinin genişletilmiş ve yeniden düzenlenmiş halidir.
- 2 Asuman Susam, Toplumsal Bellek ve Belgesel Sinema (İstanbul: Ayrıntı, 2015), 64.
- 3 Jacques Rancière, Sinematografik Masal, çev.: Tacettin Ertuğrul (İstanbul: Küre, 2016), 170.
- 4 Annette Kuhn, “Heterotopie, Heterochronie: Ort und Zeit der Kinoerinnerung”, Kino-Film-Zuschauer: Filmrezeption içinde, der. Irmbert Schenk, Margrit Tröhler, Yvonne Zimmermann (Marburg: Schüren, 2010), 27-39.
- 5 Perihan Taş Öz, “Pelikülden Dijitale Sinemada Seyir Kültürü ve Seyircinin Değişen Konumu”, The Turkish Online Journal of Design, Art and Communication - TOJDAC (April 2012 Volume 2 Issue 2): 65-73, erişim tarihi 2 Ocak 2018, doi: 10.7456/10202100/009.
- 6 Katılımcılar annelerinin mesleklerini ev kadını olarak nitelendirmişlerdir. Ancak görüşmelerin ilerleyen bölümlerinde katılımcılar, annelerinin köyde çiftçi olarak çalıştıklarını (babaları gibi), kent veya kasabaya taşındıklarında ise yaşadıkları bahçeli evlerin bahçe ve ev işleriyle uğraştıklarını ifade etmişlerdir.
- 7 Şevket Işık, “Türkiye’de Kentleşme ve Kentleşme Modelleri”, Ege Coğrafya Dergisi, (14) (2005): 57-71.
- 8 Oktay Ekinci, “Kültürel Miras, İmar ve Belediyelerimiz”, Kent ve Planlama içinde der. Ayşegül Mengi (Ankara: İmge, 2007),31-45.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Yayımlanma Tarihi
5 Haziran 2018
Gönderilme Tarihi
18 Şubat 2018
Kabul Tarihi
4 Nisan 2018
Yayımlandığı Sayı
Yıl 1970 Cilt: 5 Sayı: 1