1960-1970’li Yıllarda Antalya’da Sinema İzleme Deneyimleri
Öz
Türkiye’de 1960 ve 1970’li yıllarda sinemaya gitmek büyük kentler gibi, köy, kasaba ve taşra kentlerde de insanların gündelik yaşamlarının önemli bir parçasıdır. Bu yıllarda özellikle sinemalar, sinemaya gitmek, sinemada film izlemek hem eğlenmek hem sosyalleşme hem kamusal alanda bir arada olmak, hem de farklı dünyalar, kültürler, yaşamlar üzerine deneyimler edinmek gibi çok kapsamlı bir rol oynamaktadır. Dolayısıyla insanların sinema deneyimleri, filmleri algılamaları, sinemanın gündelik yaşamları ve gelecek perspektiflerine nasıl etki ettiği önemlidir. Sözlü tarih çalışmaları tam da bu noktada kültürel, toplumsal, ekonomik ve siyasal olarak mikro ölçekte bir döneme ilişkin yaşanmış deneyimlerin izinin sürülmesi ve bir dönemin anlaşılması bakımından önemli bir araçtır. Bu çalışma kapsamında Antalya ili örneğinde 1960-1970’li yıllarda sinema izleme pratikleri sekiz görüşmeci örneği üzerinden analiz edilecektir.
Anahtar Kelimeler
References
- 1 Bu çalışma, TÜBİTAK tarafından desteklenen 115K269 No’lu araştırma projesi kapsamında, 1960’lı ve 70’li yıllarda, Türkiye’de sinemaya gitme pratiklerine ilişkin araştırma kapsamında gerçekleştirilmiştir ve 15. Ulusal Sosyal Bilimler Kongresi’nde sunulmuş bildirinin genişletilmiş ve yeniden düzenlenmiş halidir.
- 2 Asuman Susam, Toplumsal Bellek ve Belgesel Sinema (İstanbul: Ayrıntı, 2015), 64.
- 3 Jacques Rancière, Sinematografik Masal, çev.: Tacettin Ertuğrul (İstanbul: Küre, 2016), 170.
- 4 Annette Kuhn, “Heterotopie, Heterochronie: Ort und Zeit der Kinoerinnerung”, Kino-Film-Zuschauer: Filmrezeption içinde, der. Irmbert Schenk, Margrit Tröhler, Yvonne Zimmermann (Marburg: Schüren, 2010), 27-39.
- 5 Perihan Taş Öz, “Pelikülden Dijitale Sinemada Seyir Kültürü ve Seyircinin Değişen Konumu”, The Turkish Online Journal of Design, Art and Communication - TOJDAC (April 2012 Volume 2 Issue 2): 65-73, erişim tarihi 2 Ocak 2018, doi: 10.7456/10202100/009.
- 6 Katılımcılar annelerinin mesleklerini ev kadını olarak nitelendirmişlerdir. Ancak görüşmelerin ilerleyen bölümlerinde katılımcılar, annelerinin köyde çiftçi olarak çalıştıklarını (babaları gibi), kent veya kasabaya taşındıklarında ise yaşadıkları bahçeli evlerin bahçe ve ev işleriyle uğraştıklarını ifade etmişlerdir.
- 7 Şevket Işık, “Türkiye’de Kentleşme ve Kentleşme Modelleri”, Ege Coğrafya Dergisi, (14) (2005): 57-71.
- 8 Oktay Ekinci, “Kültürel Miras, İmar ve Belediyelerimiz”, Kent ve Planlama içinde der. Ayşegül Mengi (Ankara: İmge, 2007),31-45.
Details
Primary Language
Turkish
Subjects
-
Journal Section
Research Article
Authors
Publication Date
June 5, 2018
Submission Date
February 18, 2018
Acceptance Date
April 4, 2018
Published in Issue
Year 2018 Volume: 5 Number: 1