Yeni Bir İmge Biçimi Olarak Nöro-İmgenin Olanaklılığı: Inception Filminin Şizoanalitik Okunması

Deleuze, nörobilim ve nörobilim ile ilgili çalışmaları felsefe ve özellikle görsel sanatlar için model ve araç olarak gören çalışmalar yapmıştır. Chaiers Du Cinema dergisinde yayınlanan söyleşi de “Beyin ekrandır” sözüyle nörobilim ile ekran kültürü arasındaki ilişkiye işaret eder. Zaman-İmge kitabında ise bu önermeyi nörobilimle; ekran, film ve kamera arasındaki ilişkiyi ortaya koyarak sürdürür. Bu çalışma, Deleuze’ün söz konusu önermesinden beslenen ve bunu daha ileriye taşıyan günümüz dijital ekran kültürüyle birlikte, geliştiği düşünülen nöro-imgenin, hareket-imgenin ve zaman-imgenin ötesinde üçüncü bir imge tipi olarak önerilmesini tartışmaktadır. Christopher Nolan’ın Inception filminin şizoanalitik okumasını yaparak nöro-imgenin zamansal boyutlarını ortaya koymakta ve bunun Deleuze’ün zaman felsefesi içindeki yerine dair yorum üretmektedir. Nöro-imgeyi tartışmamıza olanak sağlayan sosyopolitik değişimleri inceleyen çalışma, günümüzde nörosinema kavramsallaştırmasının nedenlerini araştırmakta ve bu perspektifin sinema teorisine katkısına odaklanmaktadır. Nöro-İmge sınıflandırması günümüz sinemasını anlama da bize nasıl bir perspektif sunar?

Deleuze has done studies that see neuroscience and neuroscience studies as models and tools for philosophy and especially the visual arts. In an interview published in the journal Chaiers Du Cinema, he points to the relationship between neuroscience and screen culture with the phrase "The brain is the screen". In the Time-Image book, this proposition with neuroscience; continues by revealing the relationship between screen, film and camera. This study discusses to be suggested the neuro-image, which is thought to have developed with today's digital screen culture, fed by Deleuze's aforementioned proposition and carrying it forward, as a third image type beyond movement-image and time-image. By making a schizoanalytic reading of Christopher Nolan's Inception, the study reveals the temporal dimensions of the neuro-image and produces an interpretation of its place in Deleuze's philosophy of time. The study, which examines the socio-political changes that allow us to discuss the neuro-image, explores the causes of the neurocinema conceptualization today and focuses on the contribution of this perspective to the cinema theory. How does the neuro-image classification offer us a perspective in understanding contemporary cinema?