28 Şubat Haberciliği: Bir Meşruiyet Restorasyonu

This study scrutinizes the February 28 period, which has an important place in the political discussions in Turkey, by a qualitative analysis of news within the framework of ideology and discourse. The analysis treats the news text as an ideological production which involves ontological and epistemological biases rather than a neutral reflection of reality. The study takes into account the discourse, the statements in the titles, the hierarchical relationship created between news sources, rhetoric features and the structures of syntax, connotations and allusions in the new texts. It can be asserted that the newspapers tackled in this study form the news discourse in relation to the situational contexts and relations which they have with their accredited sources. Beside, the different papers propose different thesis along with the same discourses as “consensus, deviance, othering” etc. This fact indicates that the press is an active component in power relations rather than a passive means in the process of determining the “natural” and the “abnormal”

Bu çalışmada, ideoloji ve söylem kavramları çerçevesinde Türkiye’deki siyasi tartışmalar içinde önemli yer tutan 28 Şubat Süreci’ne ilişkin gazete haberleri, niteliksel bir araştırmayla incelenmiştir. Araştırmada haber metni, düşüncenin nötr bir aynası olarak değil, ontolojik ve epistemolojik yanlılık içeren, ideolojik bir ürün olarak ele alınmıştır. İncelenen iki gazetenin haber metinlerindeki söylem; başlıklarda yapılan önermeler, haber kaynakları arasında kurulan hiyerarşik ilişki, retorik özellikler ve sentaks yapısı, yan anlamlar ve göndermeler dikkate alınarak çözümlenmiştir. Araştırmaya konu olan gazetelerin, kendi akredite kaynaklarıyla kurduğu ilişkiler, Türkiye’de yazılı basında haber söyleminin, bu kaynakların yaptıkları durum tanımları bağlamında oluşturulduğunu düşündürmektedir. Bununla birlikte, incelenen iki gazetenin farklı tezleri, aynı söylemler –oydaşma, sapkınlık, ötekileştirme vb.– çerçevesinde önermesi, Türkiye basınının doğal ya da patolojik olanın ayrımını yapma konusunda sadece edilgen bir araç değil, aktif bir iktidar bileşeni olarak konumlandığını göstermektedir