“Köylü Gibi Görünmemek” ve Köylülüğü Paraya Çevirmek: Tekirdağ (Malkara) Köylerinde Feminist Bir Dijital Medya Etnografisi

Bu makalede, 2022 yazında Tekirdağ’ın Malkara ilçesine bağlı köylerde yürüttüğüm üç aylık feminist dijital medya etnografisinden hareketle, iletişim alanında çoğu zaman periferiye itilen köylü kadınların deneyimlerini merkeze taşıyorum. Kadınların dijital medya pratikleri üzerinden kurdukları öznellik biçimlerini; sınıf, toplumsal cinsiyet, mekânsallık ve gündelik emek rejimleriyle iç içe geçmiş ilişkisel süreçler olarak ele alıyorum. Katılımlı gözlem, derinlemesine görüşmeler ve çevrim dışı-çevrim içi karşılaşmalara dayanan saha çalışmam, özellikle şu analitik kesite odaklanır: köylülüğün dijital medyada hangi bağlamlarda estetize edildiği, ne zaman geri çekildiği ve hangi eşiklerde paraya çevrilebilir bir değere dönüştürüldüğü. Kadınlar bir yandan emeklerine sembolik ve maddi değer atfederek köylü kadınlığın toplumsal ve kültürel olarak görünmezleştirilmiş temsillerine karşı içeriden bir saygınlık talebi üretirler. Diğer yandan hangi köy ve köylülük imgelerinin “paylaşılabilir” olduğuna dair estetik kararlarını, köylülüğe yönelik tarihsel damgalama biçimleri ve sınıfsal beklentilerle birlikte müzakere ederler. Dijital alan böylece “yeniden köylüleşme” ile “köylülükle mesafelenme”nin eşzamanlı olarak işlediği ilişkisel bir gerilim hattı üretir. Dahası tekil bir “köylü kadın” figürünü değil farklı kadınlıkların, farklı köylülüklerin ve eşitsiz güç ilişkilerinin iç içe geçerek kurulduğu çoğul bir öznelik alanını görünür kılar. Bu nedenle köyleri dijitalleşmenin “gecikmiş” ya da “eksik” mekânları olarak değil teknoloji, zaman, mekân ve öznellik üzerine yeniden düşünmek için elverişli analitik bağlamlar olarak ele alıyorum. Bu doğrultuda makale, medya ve iletişim alanına üç düzeyde katkı sunar: dijital medya araştırmalarındaki metin, platform ve çevrimiçi etkileşim merkezli yaklaşımlara karşı yerinden ve ilişkisel bir etnografik perspektif; dijital medyanın kadınların gündelik hayatındaki yerini özgürleşme ve tahakküm ikiliğine indirgemeden, onu diyalektik bir güç alanı olarak kavrayan tekno-feminist bir çerçeve; kentli deneyimleri örtük norm olarak kuran disipliner çerçevelere karşı kırsalda araştırma yürütmenin kendisini teorik ve mekânsal bir açılım olarak yeniden düşünme çağrısı.

Drawing on a three-month feminist digital media ethnography conducted in the summer of 2022 in the villages of Malkara (Tekirdağ, Turkey), this article brings the experiences of village women, frequently positioned at the margins of communication scholarship, into analytical focus. It examines how women construct forms of subjectivity through digital media practices, approaching these formations as relational processes entangled with class, gender, spatiality, and regimes of everyday labor. Based on participant observation, in-depth interviews, and both offline and online encounters, the study centers on a specific analytical tension: the conditions under which villagerness is aestheticized in digital spaces, strategically withdrawn, or rendered convertible into economic value. On the one hand, women attribute symbolic and material value to their labor, articulating claims to dignity against the socially and culturally marginalized representations of the village woman. On the other hand, they negotiate which images of villagerness are considered “shareable,” navigating the historical stigmatization and classed expectations attached to rural life. Digital media thus emerges as a relational site where both re-claiming and distancing oneself from villagerness operate simultaneously. Rather than producing a singular, stable figure of the village woman, digital platforms make visible a plural field of subjectivities in which different femininities, different configurations of villagerness, and unequal power relations intersect. Accordingly, this article approaches villages not as “lagging” or “deficient” spaces of digitalization, but as analytically generative contexts for rethinking technology, temporality, space, and subjectivity. It contributes to media and communication scholarship by advancing a situated and relational ethnographic perspective against text-, platform-, and interaction-centered approaches; by proposing a technofeminist framework that conceptualizes digital media as a dialectical field of power beyond the binary of emancipation and domination; and by challenging disciplinary assumptions grounded in urban experience, rethinking research in rural contexts as both a theoretical and spatial intervention.